دادخواست پیروان و هواداران آیت الله سید حسین کاظمینی بروجردی از تمامی سازمانهای بین المللی مدافع حقوق بشر

حدود سه سال از دستگیری آیت الله بروجردی می گذرد و در طی این مدت وضعیت ایشان در زندان روز به روز بدتر و حقوق ایشان هر روز محدودتر از روز قبل می شود. در طی این مدت بیانیه های متعددی از سوی سازمانهای مدافع قوق بشر و عفو بین الملل صادر شده،لیکن همه به خوبی می دانیم که اتکای صرف به بیانیه ، فقط نوعی رفع تکلیف است چراکه در همان ماههای نخست دستگیری و در موارد مشابه ، پر واضح بود که رژیم ایران هیچ ترتیب اثری به این بیانیه ها نداده و نخواهد داد. ایت الله بروجردی از ابتدا به امید دفاع همه جانبۀ سازمانهای جهانی از این حرکت آزادیخواهانه و خالی از غرض های شخصی، در برابر ظلم ایستاد .وگرنه هر عقل سلیمی میداند که ایستادگی با دست خالی در برابر نیروهای تا دندان مسلح فرجامی جز نابودی ندارد. ایشان با وجود وضعیت وخیم جسمی تا کنون بارها دست به اعتصاب غذا ( تنها اسلحۀ زندانی) زده اند و در آخرین مورد،علیرغم شکنجه بسیار و عدم رسیدگی مسئولان زندان،هم اکنون 18 روز است که در اعتصاب به سر می برند،کاری که کمترکسی حتی در بهترین شرایط روحی و جسمی ،به انجام آن تن می دهد. با این تفاسیر،آیا وقت آن نرسیده که اقدام مؤثری در مورد آزادی ایشان صورت گیرد؟ آیا توانایی و اختیارات سازمانهای بین المللی حقوق بشر و سازمان ملل،محدود به صدور بیانیه است؟ آیا مرگ حشمت ساران، میر صیافی و دیگر زندانیان قدیم هشداری جدی و درسی فراموش نشدنی برای جامعۀ جهانی نبوده؟ آزادی اعتقادی از بزرگترین رسالتهای، سردمداران حقوق بشر است.پس سکوت چرا؟ افرادی که خود را فعال حقوق بشر می دانند باید به این امر توجه داشته باشند که دفاع از حقوق بشر فقط دفاع از قشر خاصی از مردم نیست و از تمام بشریت است و باید به دور از تعصبات اعتقادی به این امور رسیدگی شود. پیروان آیت الله بروجردی در ضمن این دادخواست تقاضای پیگیری جدی و اقدامات مؤثرتری در جهت آزادی هرچه سریعتر ایشان و دیگر زندانیان عقیدتی را از سازمان ملل و دیگر سازمانهای حقوق بشر دارند.